Եկող տարին հոբելյանական է հայտնի այլախոհ Սերգեյ Դովլաթովի համար: Դեռեւս 50-ը չբոլորած կյանքին հրաժեշտ տված գրողը կդառնար 70 տարեկան: Նա ծնվել է 1941թ. Ուֆայում, ապրել Լենինգրադում եւ Տալլինում, 1980թ. արտագաղթել  ԱՄՆ եւ մահացել Նյու Յորքում՝ 1990թ.: Կենդանության օրոք տպագրված Դովլաթովի բոլոր 12 ժողովածուները հրատարակվել են Միացյալ Նահանգներում: Այնտեղ էլ նա դարձել է «Փեն» ակումբի մրցանակակիր եւ ռուս հեղինակներից Վլ. Նաբոկովից հետո երկրորդն է, որի ստեղծագործությունները տպագրվել են ամերիկյան հանդեսներում:
Գրողի մայրը ազգությամբ եղել է հայուհի, հայրը՝ հրեա: Ծնողները վաղ են  բաժանվել, եւ Դովլաթովը ողջ կյանքում  հաճույքով է կրել մոր  ազգանունը: Միայն ԽՍՀՄ-ից  հեռանալու ժամանակ է զգացել, որ հրեա լինելը կհեշտացնի իր մեկնումը: Ցավոք, Դովլաթովը հայերեն տպագրվել է ուշացումով, վերջին տասնամյակում, բայց հայ ընթերցողը Դովլաթովի գրքերը  կարդացել էր ռուսերեն: Դրանցից կտրվելը կամ միայն 1 անգամ կարդալը պարզապես անհնարին է: Նրա բոլոր պատմվածքները եւ վիպակները («Մերոնք», «Զոնա», «Նոթատետրեր» եւ այլն) ծնվել են կյանքից եւ գրեթե բոլորն էլ ինքնակենսագրական բնույթ ունեն: Հետեւաբար պատահական չէր որպես գրողի եւ լրագրողի նրա անհաջողությունը հայրենիքում եւ մեծ հաջողությունը՝ ամերիկյան ընթերցողների շրջանում:
Հեշտ է Դովլաթովին կարդալը, քանի որ, ըստ նրա, «աշխարհը այլանդակ է, իսկ մարդիկ՝ տխուր»: Իր ուրույն ոճով այլախոհ գրողը տարբերվում էր շատերից՝ անգամ Սոլժենիցինից: Բոլորը գտնում էին, որ վերջինիս «Գուլագից» հետո ճամբարային թեման արդեն սպառված է, իսկ բանտային անվերջանալի հուշագրությունը ձանձրացրել է ընթերցողին:  Դովլաթովն ապացուցեց, որ իր գրածը տարբերվում է մյուսներից: Ի տարբերություն Սոլժենիցինի, նա նկարագրում է ոչ թե քաղաքական  ճամբարի, այլ քրեականի կյանքը: Եթե Սոլժենիցինը կալանավոր էր, ապա Դովլաթովը պահնորդ էր: Ըստ  հանրահայտ գրողի, ճամբարը դժոխք է, իսկ Դովլաթովի կարծիքով՝ դժոխքը մարդիկ են, գործող անձինք:
Չնայած նրա պատկերած կյանքը ամենուր հուսահատական է, սակայն գրողի ոճը զուսպ հեգնական է եւ անկեղծ ծիծաղ է առաջացնում: Դրանք բոլորն էլ կարծես թե գրված են իբրեւ բանաստեղծություն, ուր սյուժեն սեղմ է:
Գրողի լավագույն բարեկամ, Նոբելյան մրցանակակիր Իոսիֆ Բրոդսկին, որի 70-ամյակը այս տարի է լրանում, հիշողության օգնությամբ փորձել է վերականգնել  հիշատակը մի մարդու, որը  «կյանքին ավելին է տվել, քան վերցրել է»:
Հաշվի առնելով հայ ընթերցողի մեծ հետաքրքրությունը Դովլաթով-գրողի նկատմամբ, ներկայացնենք նրա մանրապատումներից:
...Հայ նկարիչ (վտարանդի) Վահրիճ Բախչանյանն ինձ ասաց.
- Դու հայկական շշալցմամբ հրեա ես:
***
...Մի անգամ Բախչանյանին հարցրի.
- Դու հա՞յ ես:
- Հայ եմ:
- Հարյուր տոկոսո՞վ:
- Նույնիսկ հարյուր հիսուն:
- Ո՞նց թե:
- Անգամ խորթ մայրս էր հայ...