ԱՐՄԵՆ ՇԵԿՈՅԱՆ

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

Գիրք երկրորդ

Գլուխ քսանութերորդ

ԿՈՄԵԴԻԱՅԻ ԹԱՏՐՈՆ

- Դե լավ,- համաձայնվեց Էֆենդին.- էս կլիենտներիս կոֆե տամ՝ գամ:

- Սպասում ենք, Էֆենդի՛,- ասաց Լիզան:

- Ես էլ քե՛զ ահագին սպասեցի,- ասացի Լիզային, երբ Էֆենդին արդեն իր դախլի հետեւում էր:

- Սկզբում ե՛ս էի քեզ սպասում,- ասաց Լիզան.- սպասելուց հոգնեցի՝ մտա թատրոն:

- Ի՞նչ թատրոն:

- Էս կողքի շենքը կոմեդիայի թատրոնն է. չգիտե՞ս:

- Գիտեմ,- ասացի ես.- բայց էս ժամին ի՞նչ թատրոն:

- Էստեղ որ մենակ նստած էի՝ բոլորն ինձ էին նայում. երեւի մտածում էին՝ էս աղջիկն ինչո՞ւ է մենակ: Մեկը նույնիսկ մոտեցավ՝ խոսացրեց:

- Ո՞վ,- սրճարանում նստածներին նայելով՝ գոռացի ես:

- Իզո՛ւր ես գոռում,- ասաց Լիզան.- էդ տղան արդեն գնացել է:

- Ո՞ւր ա գնացել:

- Չգիտեմ: Եթե իմանայի քեզ էդքան հետաքրքրում է՝ կհարցնեի:

- Ասում ես՝ ուզում էր քեզ խոսացնե՞ր:

- Ոչ թե ուզում էր խոսացներ, այլ՝ խոսացրեց:

- Ո՞նց խոսացրեց:

- Շատ հասարակ: Քեզ նման երկար-բարակ չձգձգեց. միանգամից ասաց, որ ուզում է հետս ծանոթանալ:

- Բա դո՞ւ ինչ ասեցիր:

- Մինչեւ մտածում էի՝ ինչ ասեմ, Էֆենդին էդ տղային կանչեց դախլի մոտ, ականջին ինչ-որ բան ասաց:

- Ի՞նչ ասեց:

- Չգիտեմ. երեւի էդ տղային բացատրեց, որ մենակ չեմ:

- Հետո՞:

- Հետո էդ տղան գնաց, ես էլ գնացի թատրոն:

- Ի՞նչ թատրոն:

- Էս կոմեդիայի թատրոնը:

- Թատրոնում ի՞նչ էիր կորցրել:

- Ոչ մի բան էլ չէի կորցրել, բայց էստեղ մնալս արդեն անհարմար էր, որովհետեւ բոլորն ինձ էին նայում:

- Խի՞ էին նայում:

- Երեւի մտածում էին՝ էս աղջիկն էս սրճարանում ի՞նչ է կորցրել: Տեսա, որ մի տեսակ են նայում, վեր կացա ու գնացի թատրոն: Հա՛, Էֆենդուն էլ զգուշացրի, որ քեզ զգուշացնի, որ գալու եմ:

- Բա թատրոնում ի՞նչ էիր անում:

- Բամբասում էի:

- Ի՞նչ:

- Ասում եմ՝ բամբասում էի:

- Ումի՞ց էիր բամբասում: Ավելի ճիշտ՝ ո՞ւմ հետ էիր բամբասում:

- Էս թատրոնի հսկիչը մեր գյուղից է. մեծ քրոջս հետ նույն դասարանում են սովորել: Անունն էլ Վարդուշ է: Մի ժամ իր հարսից էինք բամբասում:

- Լուրջ ե՞ս ասում:

- Ո՛չ միայն լուրջ, այլեւ՝ անկեղծ: Ուզո՞ւմ ես՝ ավելի՛ անկեղծ ասեմ:

- Ասա՛:

- Քո գնալուց հետո զուգարանի պահանջ զգացի. մտածեցի՝ Վարդուշը թատրոնում կլինի, կմտնեմ թատրոնի զուգարան:

- Էս կաֆեում զուգարան չկա՞:

- Մենակ էդ էր պակաս, որ էսքան տղամարդկանց աչքի առաջ մի հատ էլ զուգարան մտնեի: Համ էլ՝ սրանց զուգարանը եսիմ ինչ փնթի զուգարան է:

- Թատրոնինը լավն ա՞:

- Չտեսնված: Թատրոնի զուգարանից որ դուրս եկա, Վարդուշի հետ խոսքով ընկանք, ու որ հարսից շատ էր բողոքում, մտածեցի՝ անհարմար է կարճ կապեմ:

- Բա մտքովդ չանցա՞վ, որ քեզ սպասում եմ:

- Ճիշտն ասած, մի մոմենտ որ Վարդուշն իրենց մյուս հսկիչի հետ զրուցում էր, էդ պահին ինձ մի հատ գցեցի սրճարան, բայց որ տեսա դեռ չես հայտնվել, էլի վերադարձա Վարդուշի մոտ: Իր էդ լաչառ հարսը, փաստորեն, խեղճ կնոջ կյանքը լրիվ դժոխք է դարձրել:

- Ինքն է՞ր ասում:

- Հա: Խեղճ կինը մղկտում էր. սիրտը կտոր-կտոր էր լինում:

- Որ հարսին լսես՝ երեւի ճիշտ հակառակն ասի:

- Շատ հնարավոր է,- ասաց Լիզան, հետո նայեց դախլի կողմն ու գոռաց.- Էֆենդի՜, քե՛զ ենք սպասում:

- Էս նմուտիս, էս սհաթիս,- մեզ նայելով ու մեզ ժպտալով՝ ասաց Էֆենդին:

Քիչ անց Էֆենդին մոտեցավ, նստեց մեզ մոտ, հետո ձայն տվեց իր հավաքարարուհի Ալվարդին, ականջին ինչ-որ բան ասաց, ու քիչ անց Ալվարդն ափսեներ, պատառաքաղներ ու բաժակներ բերեց ու նաեւ՝ երեք շիշ թարխունի լիմոնադ:

- Ոգելի՛ց էլ բերել կտայի, բայց մեր մոտ արգելված ա,- արդարացավ Էֆենդին:

- Լիմոնադը մեզ լրիվ հերիք է,- ասաց Լիզան.- Արմենակը որ խմում է՝ կռիվ է անում:

- Հաստա՞տ,- զարմացավ Էֆենդին:

Ես արդեն քյաբաբի փաթեթն էի բաց անում եւ ոչինչ չասացի, որովհետեւ ներքուստ ինձ շատ լավ էի զգում, որ Լիզան, հետս ընդամենը մի քանի ժամվա ծանոթ լինելով, արդեն կատակներ է անում:

Քյաբաբներն արդեն լավ ներծծվել էին լավաշների մեջ, եւ ամեն մեկիս մեկական շատ մեծ քյաբաբ էր հասնում, ու չնայած երեքս էլ լավ քաղցած էինք, շատ շուտ կշտացանք:

- Ասում եմ, չէ՞. իրանք շատ հաջող քյաբաբ են սարքում,- Ալվարդի բերած անձեռոցիկով ձեռքերն ու բերանը սրբելով՝ ասաց Էֆենդին:

- Մերսի, Արմե՛ն ջան, քեզ արդարացրիր,- ասաց Լիզան:

- Մերսի, Արմենակ ջան,- տեղից վեր կենալով՝ ասաց Էֆենդին.- ես անցնեմ գործիս՝ քանի կլիենտներս ղալմաղալ չեն դրել:

- Վաղուց էսպիսի ախորժակով չէի կերել,- ասաց Լիզան:

- Ես է՛լ,- ասացի ես:

- Էդ դիետա կոչվածը լրիվ էշություն է,- ասաց Լիզան:

- Ժամը քանի՞սն ա,- Լիզայի թեւի ժամացույցին նայելով՝ հարցրի ես:

- Ժամացույց չունե՞ս:

- Ունեմ. ուղղակի մոռացել եմ կապեմ:

- Թե՞ հատուկ չես կապում, որ աղջիկներից ժամ հարցնես:

- Էդ է՛լ կա: Ժամը քանի՞սն ա:

- Արդեն հինգն անց է,- ժամացույցին նայելով՝ ասաց Լիզան:- Արդեն երեք ժամվա ծանոթներ ենք:

- Ժամ ե՞ս պահել:

- Չէ: Սպորտխանութից որ դուրս եկանք՝ երկուսից տասնհինգ էր պակաս: Մտածում էի՝ քրոջս տուն գնա՞մ, թե՝ չէ:

- Լավ արիր, որ քրոջդ տուն չգնացիր:

- Հա: Շիրազի գրքի մասին որ խոսակցություն չբացեիր՝ հիմա քրոջս տանն էի:

- Քույրդ դժվար թե քեզ ըսենց քյաբաբ տար:

- Հաստա՛տ չէր տա. ի՛նքն է ինձ խորհուրդ տվել, որ դիետա պահեմ:

- Առանձնապես լավ խորհուրդ չի տվել:

- Ես է՛լ եմ էդ կարծիքին: Ժա՞մն ինչու ես հարցնում:

- Ժամադրված եմ:

- Եթե ուշանում ես՝ կարող ես գնալ,- ասաց Լիզան:- Տես՝ իմ պատճառով չուշանաս:

- Ժամը յոթին եմ ժամադրված:

- Մինչեւ յոթն ահագին ժամանակ կա,- նորից ժամացույցին նայելով՝ ասաց Լիզան:

- Մի հատ էլ սուրճ չխմե՞նք,- հարցրի ես:

- Հա,- ասաց Լիզան:- Կուշտ փորով մի հատ մարդավարի սուրճ խմենք:

- Էրկու հատ կոֆե, Էֆենդի՛,- գոռացի ես:

- Դրել եմ, բատոնո՛ Արմենակ,- ասաց Էֆենդին.- առանց քո ասելու էլ դրել էի:

- Լավ մարդ ա էս Էֆենդին,- ասացի Լիզային:

- Հա,- ասաց Լիզան.- ընդամենը երրորդ անգամ եմ իրեն տեսնում, բայց կարծես հարազատ մարդ լինի:

- Էդ կոֆեների հաշի՞վը խի ես փակել,- հանկարծ հիշեցի ես:

- Ի՞նչ կոֆեների հաշիվ,- զարմացավ Լիզան:

- Մեր խմած էն կոֆեների հաշիվը:

- Ո՞վ ասաց, որ փակել եմ:

- Էֆենդի՛ն: Ասեց, որ հաշիվը փակել ու գնացել ես:

- Կատակ է արել,- ծիծաղեց Լիզան.- հոգուդ հետ է խաղացել:

- Շատ հանաքչի մարդ ա:

- Շատ էի՞ր հուզվել:

- Ինչի՞ համար:

- Որ Էֆենդին ասաց՝ Լիզան գնացել է, շատ հուզվեցի՞ր:

- Խի՞ պիտի հուզվեի:

- Ո՞նց թե՝ խի պիտի հուզվեիր: Չմտածեցի՞ր, որ ինձ այլեւս չես տեսնելու:

- Որ շատ պետք ըլներ՝ մի քանի րոպեում քեզ կգտնեի:

- Որտե՞ղ:

- Համալսարանում:

- Ուրեմն, քսանհինգ օր պիտի սպասեիր՝ մինչեւ դասերը սկսվեին:

- Կսպասեի:

- Սպասելն էդքան հաճելի բան է՞:

- Նայած թե՝ ում ես սպասում: Քեզ սպասելը շատ հաճելի ա:

- Բա խի՞ էիր հուզվել:

- Ո՞վ ասեց, որ հուզվել էի:

- Էֆենդին ասաց՝ քիչ էր մնում շտապօգնություն կանչեինք:

- Էֆենդին հանաք էր անում:

- Բա չէիր մտածո՞ւմ, որ կարող է հեչ էլ բանասիրականում չեմ սովորում: Հնարավոր չի՞, որ քեզ խաբած լինեի:

- Խի՞ պիտի խաբեիր:

- Հենց էնպես. հավեսի համար:

- Լսի՛,- ասացի ես.- շատ ե՞ս ուզում, որ հուզված ըլնեմ:

- Շա՜տ,- ժպտաց Լիզան:

- Կայֆ ա՞ տալի:

- Էն էլ ո՜նց:

- Որ քեզ էդքան պետք ա՝ կարաս հաշվես, որ հուզվել եմ:

- Հաշվե՞մ, թե՞ իսկապես ես հուզվել:

- Հաշվի, որ իսկապես եմ հուզվել:

- Պատասխաններից լավ էլ ճողոպրել գիտես:

- Ճողոպրե՜լ. լավ էլ բարդ բառեր գիտես:

- Բանասիրականում մեր բանուգործն էդ է:

- Հիմի բանասիրական ե՞ս սովորում, թե՞ խաբում ես:

- Խի՞ պիտի խաբեմ:

- Հավեսի համար. կարող ա՝ կայֆ ա տալի:

- Ի՞նչը:

- Խաբելը: Կարող ա խաբելուց հաճույք ես ստանում:

- Խաբելուց հաճույք ե՞ն ստանում:

- Եսի՞մ: Ամեն տեսակ մարդ էլ կա:

- Այդուհանդերձ, բանասիրականում եմ սովորում:

- Համարյա գրաբար ես խոսում:

- Գրաբարից է՛լ եմ «հինգ» ստացել:

- Այդուհանդերձ, զարմանալի ա:

- Ի՞նչն ա զարմանալի:

- Զարմանալի ա, որ մեկ գրաբարով ես խոսում, մեկ՝ գողականով:

- Ամեն մեկի հետ իրա լեզվով եմ խոսում:

- Այսինքն, լեզուների գծով ուժեղ ես:

- Թույլ չեմ: Դրան էլ գումարած, որ մեր բանասիրականում հա՛մ գրաբար ենք անցնում, հա՛մ ժամանակակից հայերեն, հա՛մ բարբառագիտություն, համ էլ նույնիսկ՝ ժարգոն:

- Էդքան շատ բան ե՞ք անցնում:

- Իհա՛րկե: Դուք չեք անցե՞լ:

- Երեւի անցել ենք. լավ չեմ հիշում:

- Էդքան հեշտ ե՞ս մոռանում:

- Նայած՝ ինչ ու նայած՝ ում:

- Ասում ես՝ ժամը յոթին ում հետ ես ժամադրվա՞ծ:

- Շատ ա՞ հուզում:

- Ամենեւին չեմ հուզվում,- կարմրեց Լիզան:

- Չեմ ասում՝ հուզվում ես. ասում եմ՝ քեզ շատ ա՞ հուզում, թե ում հետ եմ ժամադրված:

- Շատ ե՞ս ուզում, որ ինձ շատ հուզի:

- Շա~տ:

- Կայֆ ա՞ տալի:

- Էն էլ ո՜նց:

- Եթե քեզ այդքան պետք է, կարող ես համարել, որ ինձ շատ է հուզում, թե ում հետ ես ժամադրված:

- Շա՜տ հաճելի ա:

- Պարզ է, որ հաճելի կլինի, բայց հարցիս չպատասխանեցիր:

- Ի՞նչ հարց:

- Ժամը յոթին ո՞ւմ հետ ես ժամադրված:

- Դու ճանաչում ես:

- Ո՞ւմ եմ ճանաչում,- ապշահար ինձ նայեց Լիզան:

- Մեր ընդհանուր ծանոթներից ա:

- Մեր միակ ընդհանուր ծանոթը մեր կուրսի Կառան է,- մի քիչ մտածելուց հետո ասաց Լիզան,- բայց չեմ կարծում, որ իր հետ ժամադրված լինես:

- Ինչի՞ չես կարծում:

- Էդքան ճարպիկ չես: Ինքը, ճիշտ է, տղերքի գծով շատ ուժեղ հակվածություն ունի, բայց չեմ կարծում, որ էդ մի քանի վայրկյանների ընթացքում հաջողացնեիք ժամադրվել:

- Ինչի՞ չպիտի հաջողացնեինք:

- Ես ձեզ որ գոնե մի վայրկյան մենակ թողնեի, շատ հնարավոր է՝ ինքը հաջողացներ: Բայց ես ձեզ ոչ մի վայրկյան առանձին չեմ թողել:

- Այսինքն, ինքը մի վայրկյանում տղերքին ժամադրում ա՞:

- Ինքը կես վայրկյանում է՛լ քեզ կժամադրեր, միայն թե՝ ինձ վատություն արած լիներ:

- Ասում ես՝ հակվածությո՞ւն ունի:

- Երեւում է՝ դու է՛լ պակաս հակվածություն չունես:

- Ի՞նչ իմաստով:

- Կմախքների՛ իմաստով:

- Վատ ա:

- Ի՞նչն ա վատ:

- Շատ վատ ա:

- Ի՞նչն ա շատ վատ:

- Շատ վատ ա, որ իրան քեզ կոնկուրենտ ես համարում:

- Ո՞ւմ եմ կոնկուրենտ համարում:

- Կառային:

- Լավ էլ հաճույքով անունը տալիս ես:

- Իրա մրցակցությունից որ էդքան վախենում ես, ուրեմն՝ հե՛չ ինքնավստահություն չունես:

- Իրա մրցակցությունի՛ց չեմ վախենում, խելո՛ք. իրա աներեսությունից ու իրա անամոթությունից եմ վախենում:

- Էդ նրանից ա, որ հե՛չ ինքնավստահություն չունես:

- Ոչ թե ինքնավստահություն չունեմ, այլ՝ իր հանդեպ վստահություն չունեմ:

- Իմ հանդեպ է՛լ վստահություն չունե՞ս:

- Քեզ նոր-նոր եմ ճանաչում, ավելի ճիշտ՝ քեզ ընդհա՛նրապես չեմ ճանաչում: Ընդամենը երեք ժամ է՝ ինչ իրար տեսել ենք: Նույնիսկ չգիտեմ էլ, թե ժամը յոթին ում հետ ես ժամադրված:

- Շատ ա՞ հետաքրքրում:

- Դո՛ւ արհեստականորեն մեջս հետաքրքրություն առաջացրիր:

- Ո՞նց արհեստականորեն:

- Որ ասացիր՝ մեր ընդհանուր ծանոթներից մեկի հետ ես ժամադրված, մեջս հետաքրքրություն առաջացավ:

- Մի հարցում սխալվում ես:

- Ո՞ր հարցում:

- Ոչ թե մեր ընդհանուր ծանոթներից մեկի՛ հետ եմ ժամադրված, այլ՝ մի քանիսի:

- Ո՞նց թե՝ մի քանիսի: Այսինքն, մենք էդ կմախքից բացի՝ ուրիշ ընդհանուր ծանոթներ էլ ունե՞նք:

- Իհա՛րկե ունենք:

- Վստա՞հ ես:

- Հարուր տոկոսով:

- Այսինքն, դու ինձ ճանաչո՞ւմ էիր,- կարմրեց Լիզան:

- Բա ի՞նչ էիր կարծում. կարծում էիր՝ փողոցներում աղջիկ խոսացնո՞ղ եմ:

- Պարզ է:

- Ի՞նչն ա պարզ:

- Հաստատ մեր բանասիրական ես եկել-գնացել ու ինձ էնտե՛ղ ես տեսել:

- Ձեր բանասիրական վերջին անգամ յոթանասունմեկ թվին եմ էկել: Դու էն վախտերը երեւի դպրոցական էիր:

- Ոչ թե՝ երեւի, այլ՝ հաստատ: Յոթանասունմեկին վեցերորդ դասարանում էի սովորում:

- Էդ թվերին գալիս էինք համալսարան՝ Լեւոն Ներսիսյանի դասախոսությունները լսելու:

- Լեւոն Ներսիսյանին ուղղակի պաշտում եմ:

- Քեզ դաս ա՞ տվել:

- Էս տարի է՛լ է դասավանդելու: Իրեն շատ եմ սիրում:

- Հատուկ ես ասում, որ ես էլ քե՞զ խանդեմ:

- Մեր կուրսի բոլոր աղջիկներն էլ գժի պես սիրահարված են իրեն:

- Որ ասում էի՝ ընդհանուր ծանոթներ ունենք, չէիր հավատում:

- Ովքե՞ր են մեր էդ ընդհանուր ծանոթները:

- Մեկը՝ Լեւոն Ներսիսյանը:

- Բայց Լեւոն Ներսիսյանն ի՞նչ կապ ունի ժամը յոթի քո ժամադրության հետ:

- Ինքն է՛լ ա ռեստորան հրավիրված:

- Ի՞նչ ռեստորան:

- «Արարատ»:

- Էն գրախանութի մոտի՞:

- Հա: Լեւոն Ներսիսյանն է՛լ ա գալու:

- Ինչ-որ առիթ կա՞:

- Հա. մեր ընդհանուր ծանոթներից մեկի թոռը Պոլիտեխնիկ ա ընդունվել: Մաղարիչի հարց ա:

- Մենակ չասես, թե էդ Պոլիտեխնիկ ընդունվողին է՛լ եմ ճանաչում:

- Ընդունվողին՝ չէ, բայց պապին հաստատ ճանաչում ես:

- Ո՞ւմ պապին եմ ճանաչում:

- Էդ ընդունվողի: Թոռն ընդունվել ա, պապն էլ մաղարիչ ա անում: Ավելի ճիշտ՝ թոռն ընդունվել ա, բայց մաղարիչը ո՛չ թե պապն ա անում, այլ՝ պապի ընկերը:

- Հիմա հասկացա. թոռն ընդունվել է, իսկ պապի ընկերը ձեզ հրավիրել է ռեստորան:

- Ավելի ճիշտ՝ թոռը ո՛չ թե ընդունվել ա, այլ՝ նոր պիտի ընդունվի:

- Չեմ հասկանում: Դեռ չընդունված՝ մաղարիչ ե՞ն անում:

- Էրեկվա դրությամբ ընդունված չէր, բայց էսօր արդեն ընդունված կըլնի:

- Ի՞նչ գիտես:

- Հարուր տոկոսով խոսացած գործ ա:

- Ո՞վ է խոսել:

- Պապի ընկերը. էդ նույն ընկերը, որը որ մաղարիչը պիտի անի:

- Հուսով եմ, որ էդ մաղարիչն անողին չեմ ճանաչում:

- Մաղարիչ անողին ավելի լավ ես ճանաչում, քան՝ պապին:

- Ի՞նչ պապ: Արդեն ամեն ինչ խառնեցի: Մի րոպե՛,- լրջացավ Լիզան, հետո մի քիչ մտածեց՝ ասաց.- Ինչքան մտածում եմ՝ ծանոթներիցս ոչ մեկն էս տարի Պոլիտեխնիկ ընդունվող չունի, էն էլ՝ թոռ: Իմ ծանոթներն էդքան մեծահասակ չեն, որ թոռ ունենան:

- Հաստատ չես կարա ասես:

- Դու որ հաստատ ես ասում, դե ասա՝ ովքե՞ր են մեր էդ ընդհանուր ծանոթները: Լեւոն Ներսիսյանը հասկացանք. մյուս երկո՞ւսն ովքեր են:

- Մյուս էրկուսին է՛լ ես ճանաչում:

- Իրենք էլ ի՞նձ են ճանաչում:

- Չեմ ասի,- ասացի ես.- ուզում եմ սյուրպրիզ ըլնի: Հիմի ժամը քանի՞սն ա:

- Արդեն վեցն է դառնում,- ասաց Լիզան:

- Մի ժամից կիմանաս,- ասացի ես.- հենց ռեստորան մտնենք՝ կհամոզվես, որ էն մյուս էրկուսին է՛լ ես լավ ճանաչում:

- Չհասկացա,- զարմացավ Լիզան.- ես էլ ե՞մ հետդ ռեստորան գալու:

- Իսկ ինչո՞ւ ոչ: Մանավանդ որ՝ Լեւոն Ներսիսյանին հաստատ ճանաչում ես:

- Նույնիսկ կարող եմ ասել, որ ինքն ինձ շատ լավ է վերաբերվում: Վախենամ՝ ռեստորանում խանդի տեսարան սարքես:

- Հույս ունեմ՝ առիթ չես տա:

- Կատակ եմ անում,- ասաց Լիզան:

- Հասկացա,- ասացի ես:

- Ուրախ եմ, որ հասկանում ես, բայց ե՛ս չեմ հասկանում:

- Ի՞նչը չես հասկանում:

- Իրենք քե՛զ են հրավիրել. ես որ հետդ գամ, երեւի ինձ անկոչ հյուրի պես վերաբերվեն:

- Բա նոր ասում էիր՝ Լեւոն Ներսիսյանը քեզ լավ ա վերաբերվում:

- Մյուս երկուսին նկատի ունեմ:

- Դու քեզ շատ ես թերագնահատում:

- Ի՞նչ իմաստով:

- Ամենաուղղակի՛ իմաստով:

- Այսինքն:

- Դու, փաստորեն, զարդարելու ես մեր սեղանը:

- Ո՞նց եմ զարդարելու,- կարմրեց Լիզան:

- Քո գեղեցկությամբ,- ասացի ես:

- Պարզվում է՝ կոմպլիմենտ անել է՛լ գիտես:

- Նոր ա՞ պարզվում:

- Արդեն ուղիղ չորս ժամ է,- ժամացույցին նայելով՝ ասաց Լիզան:

- Չորս ժամ ա, բայց ոնց որ չորս տարի անցած ըլնի:

- Քիչ առաջ հազար էիր ասում: Շուտ ես խոսքդ փոխում:

- Հազարն ու չորսն էս դեպքում համարյա նույնն են:

- Հեչ պարզ չի, թե էս ինչ դեպք է: Երեւի մաթեմատիկայից թույլ ես եղել, դրա համար էլ բանասիրական ես գնացել:

- Ճիշտ գլխի ընկար:

- Զատո՝ անատոմիայի՛ց ես ուժեղ եղել:

- Կոֆեդ խմել ե՞ս:

- Ես սուրճը դանդաղ եմ խմում:

- Ես է՛լ եմ դանդաղ խմում:

- Դա նրանից է, որ շտապելու տեղ չունենք:

- Ընդհա՛նրապես եմ դանդաղ խմում:

- Ուրեմն՝ ընդհա՛նրապես շտապելու տեղ չունես:

- Ճիշտ ես ասում:

- Ես մի՛շտ եմ ճիշտ ասում: Ուզո՞ւմ ես՝ բաժակդ նայեմ:

- Բաժակ նայում ե՞ս:

- Պատահում է:

- Որ նայում ես՝ ճիշտ բաներ ե՞ս ասում:

- Սուտ բաներ եմ ասում, բայց վերջում պարզվում է՝ ճիշտ եմ ասել:

- Դե նայի՛,- սուրճս շտապ խմելով ու բաժակս իրեն մեկնելով՝ ասացի ես:

- Շո՛ւռ տուր. բաժակդ շրջիր ափսեիդ մեջ՝ թող մի քիչ չորանա:

- Հա,- ասացի ես ու բաժակս շրջեցի:

- Հակառակ կողմո՛վ շրջիր,- ասաց Լիզան՝ ձեռքս բռնելով ու բաժակս հակառակ կողմով շրջելով:

- Բաժակս կնայես ու կգնանք,- ասացի ես՝ ձեռքն ամուր սեղմելով:

- Շատ նստեցինք,- ասաց Լիզան՝ փորձելով ձեռքը փախցնել:

- Ոնց որ հազար տարի անցած ըլնի:

- Չորս,- ասաց Լիզան:

- Երեւի դու է՛լ ես մաթեմատիկայից թույլ էղել,- ասացի ես:

- Ճիշտ գլխի ընկար:

- Ահագին ընդհանուր գծեր ունենք:

- Ձեռքս թո՛ղ,- գոռաց Լիզան՝ ձեռքն իրեն քաշելով:

- Ինչո՞ւ այդքան կոպիտ:

- Չես ուզո՞ւմ բաժակդ նայեմ:

- Ուզում եմ,- ասացի ես՝ բաժակիս մեջ նայելով:- Ոնց որ արդեն չորացել ա:

- Պահո՜,- բաժակիս մեջ նայելով՝ զարմացավ Լիզան.- ա՜յ քեզ բաժա՜կ: Հազար ու մի բաժակ եմ նայել, բայց էս տեսակ բաժակ կյանքումս առաջին անգամ եմ տեսնում: