ԱՐՄԵՆ ՇԵԿՈՅԱՆ
ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ

Գլուխ տասնչորսերորդ

ՎԱՍՆ ԱՆԿԵՂԾՈՒԹՅԱՆ

- Տասներկուսը չի,- ասացի Լիզային.- քսա՛ն ա պակաս:

- Տասնութ,- նորից ժամացույցին նայելով՝ ասաց Լիզան:

- Հիմա ամեն ինչ կվերջանա,- ասացի ես:

- Ի՞նչը նկատի ունես:

- Ռեստորանը շուտով կփակեն: Վերջապես քո ու քրոջդ հանդիպումը կկայանա:

- Պատկերացնում եմ: Դա ո՛չ թե հանդիպում է լինելու, այլ՝ ճակատամարտ:

- Որ էս մի ժամվա մեջ տուն հասնես, դժվար թե խոշոր ճակատամարտ տեղի ունենա:

- Քե՛զ է թվում. ինքը ժամը իննից է սկսում աշխարհն իրար խառնել:

- Իննի՞ց: Երեւի մի քիչ չափազանցնում ես:

- Մի քիչ չափազանցնում եմ. ձմռանն իննից է սկսում, ամռանը՝ տասից:

- Հիմա ամառ ա:

- Հիմա ամառ է, բայց վաղուց արդեն ժամը տասը չի. արդեն տասներկուսն է,- նորից ժամացույցին նայելով՝ ասաց Լիզան:

- Տասնհինգ ա պակաս,- իր ժամացույցին նայելով՝ ասացի ես:

- Շատ ես մանրանում:

- Հույս եմ տալի: Քեզ դո՛ւխ եմ տալի:

- Էլի խոսակցականիդ անցար:

- Դու էլ գրականիդ ես անցել:

- Այսինքն, երկուսս էլ մեր բնական վիճակում ենք: Ասում ես՝ ինձ դուխ ե՞ս տալիս:

- Հա,- ասացի ես:

- Լավ կանես՝ քե՛զ դուխ տաս,- ասաց Լիզան.- ինչքան հասկանում եմ՝ քո ժամանակն է՛լ է արդեն լրացել:

- Ինձ լրիվ մի ժամ ունեմ,- իր ձեռքը բռնելով ու նորից իր ժամացույցին նայելով՝ ասացի ես:

- Բա ինչո՞ւ ես րոպեն մեկ ժամացույցիս նայում:

- Քո համար եմ անհանգստանում, ավելի ճիշտ՝ քրո՛ջդ համար:

- Թե՞ կայֆ է տալիս:

- Ի՞նչը:

- Րոպեն մեկ ժամացույցիս նայելը: Հատուկ նպատակով ես ժամացույցիս նայում, չէ՞:

- Ի՞նչ հատուկ նպատակ:

- Ուզում եմ ասել՝ ինքնանպատակ չես նայում:

- Ժամացույցին ինքնանպատակ չեն նայում. հատուկ նպատակով են նայում, որ իմանան՝ ժամը քանի՞սն ա:

- Քոնը, կարծում եմ, առանձնահատուկ դեպք է:

- Ի՞նչ իմաստով ա առանձնահատուկ:

- Էն իմաստով, որ ամեն անգամ ժամացույցիս նայելիս՝ ձեռքդ քսում ես ձեռքիս: Հաճելի՞ է:

- Ի՞նչը:

- Որ ձեռքդ քսվում է ձեռքիս, ավելի ճիշտ՝ որ ձեռքդ քսում ես ձեռքիս:

- Չի բացառվում:

- Ի՞նչը չի բացառվում:

- Հաճույքի մոմենտը:

- Էդ էր պակաս՝ բացառվեր:

- Համենայն դեպս, տհաճ չի:

- Էդ էր պակաս՝ տհաճ լիներ: Բայց գիտակցաբա՞ր ես անում, թե՞ բնազդաբար:

- Ի՞նչը:

- Էդ՝ ձեռքդ քսելը:

- Անասուն չեմ, որ բնազդաբար անեմ:

- Իզուր ես վիրավորվում. շատ հնարավոր է, որ բնազդաբար, անկախ քեզանից անեիր:

- Ես ամեն ինչ գիտակցաբար եմ անում:

- Շա՜տ հետաքրքիր է:

- Ի՞նչը:

- Էս քանի ժամ է՝ մեջքս ամուր գրկած պարում ես, բայց ձեռքդ ձեռքիս քսելուց երեւի ավելի՛ մեծ հաճույք ես ստանում:

- Շատ հնարավոր ա: Մարդ արարածը միշտ նորության ա ձգտում:

- Այսինքն, դա քեզ համար նորությո՞ւն է:

- Իմ համար դու ոտից գլուխ նորություն ես:

- Ասում ես՝ մարդ արարածը միշտ նորությա՞ն է ձգտում:

- Էրեւում ա՝ դու հե՛չ նորության կողմնակից չես:

- Որ ձեռքս ձեռքիդ չեմ քսում՝ դրա՞ համար:

- Թեկուզ:

- Ես ո՛չ թե նորության կողմնակից չեմ, այլ, ի տարբերություն քեզ, նորությունը մի քիչ ավելի՛ երկար եմ վայելում:

- Այսի՛նքն:

- Էս որ գրկված պարում ենք, ինձ համար միանգամայն նորություն է:

- Ուզում ես ասես՝ առաջին անգա՞մ ես տանգո պարում:

- Ձեւական շատ եմ պարել, բայց էսպես իսկական առաջին անգամ եմ պարում:

- Ձեւականը ո՞րն ա:

- Ձեւականն այն է, որ բոլորը պարում են՝ դու է՛լ ես պարում: Իրար ձեւական գրկում եք ու առանց որեւէ զգացմունքի պարում եք:

- Բա իսկակա՞նը որն ա:

- Հիմա որ իրար հետ պարում ենք՝ իսկականն է՛ս է. երբ դիմացինիդ զգում ես:

- Դիմացինիդ ի՞նչն ես զգում:

- Մարմինն ու հոգին:

- Հասկացա:

- Ընդամենը կե՛սն ասացի:

- Բա մյո՞ւս կեսը որն ա:

- Մյուս կեսն էլ այն է, որ հետդ պարողն էլ քո՛ մարմինն ու հոգին է զգում:

- Դու, փաստորեն, իսկակա՛ն պարուհի ես:

- Իսկական պարուհի եմ, բայց կյանքումս առաջին անգամ եմ իսկական պարում:

- Բայց մենք ավելի շատ խոսում ենք, քան՝ պարում: Համարյա չենք հիշում, որ պարում ենք:

- Հենց դա՛ է իսկական պարը: Հենց հիշեցիր՝ որ պարում ես, կնշանակի՝ չես պարում. ընդամենը ձեւացնում ես, թե պարում ես:

- Ես քո մարմինն ու հոգին զգում եմ:

- Էսքան որ չանկեղծանայի՝ դժվար թե զգայիր:

- Նախքան անկեղծանա՛լդ էի զգում:

- Նախքան անկեղծանալս չէիր կարող զգալ:

- Ինչի՞:

- Որովհետեւ մեր հանդիպման առաջին իսկ վայրկյանից սկսած՝ անկեղծ եմ եղել: Կոշիկի տնից սկսած՝ անկեղծ եմ եղել:

- Կինոյի՛ տնից:

- Հա:

- Ինձ թվում ա՝ դու չես էլ կարա անկեղծ չըլնես:

- Դրա համար էլ քույրս ինձ համար շատ է անհանգստանում ու վախենում:

- Ինչի՞ց ա վախենում:

- Վախենում է, որ իմ էս մշտական անկեղծությունը սխալ կընկալվի:

- Ինչի՞ պիտի սխալ ընկալվի:

- Շատ պարզ. մարդկանց հետ որ անկեղծանում ես, սկսում են քեզ ուրիշ աչքով նայել:

- Ի՞նչ աչքով:

- Մտածում են՝ դուրս ընկածի կամ փչացածի մեկն ես: Հաստատ դու է՛լ սկզբում էդպես մտածած կլինես:

- Սկզբում՝ ե՞րբ:

- Որ կինոյի տան մոտ քեզ ժպտացի:

- Կոշիկի՛ տան մոտ:

- Հա: Կոշիկի տան մոտ որ քեզ ժպտացի, երեւի մտածեցիր՝ փչացածի մեկն է:

- Էդպես չեմ մտածել:

- Բա ի՞նչ ես մտածել:

- Մտածեցի՝ ռուս ես:

- Նույն բանն է:

- Ո՞նց ա նույն բանը:

- Էնքանով է նույնը, որ, փաստորեն, դու ինձ ուրիշի տեղն ես դրել. մտքովդ անգամ չի անցել, որ նորմալ հայ աղջիկը կարող է փողոցում ժպտալ կամ խոսել:

- Ես մեղավոր չեմ, որ նորմալ հայ աղջկերքը փողոցում չեն ժպտում ու չեն խոսում:

- Ես էլ մեղավոր չեմ,- ժպտաց Լիզան:

- Դու էլ մեղավոր չես,- համաձայնվեցի ես:

- Ասում ես՝ ռուսի նման ե՞մ:

- Հեչ չեն ասե՞լ:

- Ասող եղել է:

- Ավելի ճիշտ՝ ո՛չ թե ռուսի նման ես, այլ՝ հե՛չ հայի նման չես: Անկեղծությունդ մի՛ կողմից, մյուս կողմից էլ՝ ռուսի արտաքինդ. պարզ ա, որ քույրդ քեզ համար կանհանգստանա:

- Ինձ ավելի հաճախ լեհուհո՛ւ են նմանեցնում:

- Հա. լեհուհու է՛լ ես նման:

- Լեհուհի տեսած կա՞ս:

- Ժիվոյ՝ չէ, բայց կինոներում տեսել եմ:

- Կինոներում ի՞նչ լեհուհի ես տեսել: Անունը հիշո՞ւմ ես:

- Կինոյի՞:

- Չէ՝ լեհուհո՛ւ:

- Բեատա Տիշկեւիչ:

- Բեատա Տիշկեւիչին նմա՞ն եմ:

- Շա՜տ:

- Դա արդեն առաջին անգամ եմ լսում:

- Հեչ չեն ասե՞լ, որ Բեատա Տիշկեւիչին նման ես:

- Ինչո՞վ եմ Բեատա Տիշկեւիչին նման:

- Չգիտեմ՝ ինչով ես նման, բայց շա՜տ նման ես:

- Հասկացա:

- Ի՞նչը հասկացար:

- Երկուսս էլ մի թեթեւ կուզ ունենք:

- Ես ու դո՞ւ:

- Չէ՛,- ծիծաղեց Լիզան.- ես ու Բեատա Տիշկեւիչը:

- Չեմ նկատել,- ասացի ես:

- Ի՞մը չես նկատել, թե՞ Տիշկեւիչինը:

- Ո՞ւր ա կուզ,- Լիզայի մեջքն ամուր գրկելով՝ հարցրի ես:

- Կուզը մի քիչ վերեւ է լինում, խելո՛ք,- ծիծաղեց Լիզան:

- Ինչ-որ չեմ զգում. կուզ չկա,- ձեռքերս մի քիչ վերեւ բարձրացնելով՝ ասացի ես:

- Մի քիչ է՛լ վերեւ,- ժպտաց Լիզան:

- Չկա,- ասացի ես.- կուզ չեմ զգում:

- Որ ավելի ամուր գրկես՝ կզգաս:

- Չեմ զգում,- Լիզային ավելի ամուր գրկելով՝ ասացի ես:

- Հե՛չ չես զգո՞ւմ,- ժպտաց Լիզան:

- Ուրի՛շ բան եմ զգում:

- Ի՞նչ ես զգում:

- Բառերով չեմ կարա ասեմ:

- Ի՞նչը բառերով չես կարող ասել:

- Էս զգացածս:

- Չափն անցանք:

- Ի՞նչ իմաստով:

- Ամե՛ն իմաստով: Հատկապես՝ ե՛ս չափն անցա:

- Ե՞րբ չափդ անցա ր:

- Հենց հիմա: Հիմա որ իմ մասին ամենավատ բաները մտածես՝ շատ էլ ճիշտ կանես:

- Քո մասին ի՞նչ վատ բան պիտի մտածեմ:

- Ինչ էլ մտածես՝ տեղ ունես:

- Ոչ մի վատ բան էլ չեմ մտածում:

- Երեւի արդեն ինձ վստահում ես, դրա համար էլ վատ բան չես մտածում: Երեւի արդեն ինձ մի քիչ հավատում ես:

- Մի քիչ չէ՝ շա՜տ եմ հավատում:

- Ինձ արդեն մի քիչ որ ճանաչում ես՝ դրա՛ համար ես հավատում:

- Քեզ արդեն լրիվ ճանաչում եմ:

- Մարդուն հնարավոր չի լրիվ ճանաչել, մանավանդ՝ ինձ:

- Ճանաչողի՛ց ա կախված:

- Ճանաչվողից ավելի՛ շատ է կախված: Ես հեչ ինքս ինձ կարգին չեմ ճանաչում, ուր մնաց՝ ուրիշները ճանաչեն:

- Ես ուրիշ ե՞մ:

- Ես որ ինձ կարգին չեմ ճանաչում, դու ո՞նց կճանաչես,- շարունակեց Լիզան.- էն էլ՝ մի օրում, ավելի ճիշտ՝ մի քանի ժամվա մեջ:

- Էս ամբողջը մի օր ե՞ս հաշվում:

- Մի օր է՛լ չէ. ընդամենը մի քանի ժամվա ծանոթներ ենք:

- Ինձ թվում ա՝ հազար տարվա ծանոթներ ենք:

- Ինձ է՛լ է էդպես թվում, բայց փաստը մնում է փաստ, որ ընդամենը մի օր է՝ ինչ իրար ճանաչում ենք, ավելի ճիշտ՝ մի քանի ժամ:

- Մի քանի ժամում հնարավոր չի՞ մարդուն ճանաչել:

- Նայած մարդու. ես հեչ ի՛նքս ինձ կարգին չեմ ճանաչում:

- Մարդ ուրիշներին ավելի՛ լավ ա ճանաչում, քան՝ ինքը իրան: Կարող ա սաղ կյանքում մարդ ինքը իրան չճանաչի:

- Ժարգոնով ես խոսում, բայց հետաքրքիր մտքեր ես արտահայտում:

- Ժարգոն չի:

- Բա ի՞նչ է:

- Իմ մայրենի լեզուն ա:

- Մայրդ էդ լեզվով է՞ խոսում:

- Չասեցի՝ մայրական, ասեցի՝ մայրենի:

- Դրանք տարբեր բաներ ե՞ն:

- Երեւի:

- Երեւի՞, թե՝ հաստատ:

- Հաստատ ոչ մի բան չկա:

- Կա՛:

- Ի՞նչն ա:

- Այն է, որ ես էլ քե՛զ եմ արդեն սկսում ճանաչել:

- Ես հեչ ի՛նքս ինձ չեմ ճանաչում, ուր մնաց՝ ուրիշները ճանաչեն:

- Ես ուրիշ ե՞մ:

- Ընդամենը մի օրվա ծանոթներ ենք:

- Էս ամբողջը մի օր ե՞ս հաշվում:

- Բա քանի՞ օր հաշվեմ:

- Ընդհա՛նրապես մի հաշվիր: Եթե հաշվես՝ հաստատ կսխալվես, մանավանդ որ՝ թվաբանությունից թույլ ես:

- Ի՞նչ գիտես:

- Որ թվաբանություն իմանայիր՝ բանասիրական չէիր գնա:

- Բա դո՞ւ խի ես բանասիրական գնացել:

- Իմն ուրիշ է:

- Ինչո՞վ ա ուրիշ:

- Ես աղջիկ եմ:

- Հաստա՞տ:

- Արդեն վուլգարանում ես:

- Կներես:

- Եթե մտքովդ ուրիշ բաներ են անցնում, կարող ես սառույցին գրել:

- Էս ամառվա շոգին ի՞նչ սառույց:

- Եթե ուրիշ բաներ պատկերացնում ես, սառույց է՛լ կարող ես պատկերացնել:

- Արդեն դու է՛լ ես վուլգարանում:

- Դո՛ւ սկսեցիր: Պարզվում է՝ բոլորի նման ես:

- Ի՞նչ իմաստով:

- Դու է՛լ ես, փաստորեն, անկեղծությունս չարաշահում:

- Էնքան են անկեղծությունդ չարաշահել, որ արդեն ինձ է՛լ ես կասկածում:

- Քեզ որ կասկածեի, հետդ ռեստորան չէի գա:

- Թամրազյանի՛ հետ ես ռեստորան էկել. ի՛նքն ա հրավիրել:

- Բայց սկզբում քե՛զ հետ պիտի գայի: Արդեն մոռացե՞լ ես, որ ընկերներիդ հետ ժամադրված էիր:

- Ի՞նչ ընկեր:

- Լեւոն Ներսիսյանի ու մյուսների:

- Ես Լեւոն Ներսիսյանին ի՞նչ ընկեր. ինքը մեծ մարդ ա:

- Տարիքն ի՞նչ կապ ունի:

- Տարիքի իմաստով չեմ ասում. ինքը մեծություն ա:

- Մտածեցի՝ եթե էդ մեծությունների հետ ռեստորան ես գնում, ուրեմն՝ որոշակի մակարդակ ունես:

- Հիմա հակառակն ե՞ս մտածում:

- Հակառակը չեմ մտածում, բայց մտածում եմ, որ չարժե մարդկանց հետ չափից ավելի անկեղծանալ: Մարդիկ կարող են անկեղծությունդ չարաշահել:

- Ո՞ր մարդիկ:

- Մեկը՝ դու:

- Նայի՝ դո՛ւ անկեղծությունդ չչարաշահես:

- Ի՞նչ իմաստով:

- Հենց ուղղակի՛ իմաստով: Մի քիչ շատ չե՞ս քո անկեղծությունից խոսում:

- Սովոր չեք, որ մարդիկ անկեղծանում են:

- Սովոր չեմ, որ մարդիկ էսքան երկար-բարակ իրանց անկեղծությունից խոսան: Որ անկեղծությունից խոսում ես, ուրեմն՝ արդեն անկեղծ չես: Անկեղծությունն էն ա, որ մարդիկ հեչ իրանք է՛լ չեն զգում:

- Ի՞նչը չեն զգում:

- Անկեղծ մարդու մտքով չի էլ անցնում, որ ինքն անկեղծ ա: Ո՛չ էլ ազնիվ մարդն ա մտածում, որ ինքն ազնիվ ա: Ո՛չ էլ վախենում են, որ ինչ-որ մեկը կարող ա իրանց անկեղծությունն ու ազնվությունը չարաշահի:

- Հետաքրքիր է:

- Ի՞նչն ա հետաքրքիր:

- Հետաքրքիր է, որ քեզանից չեմ նեղանում: Փաստորեն, դու ինձ վիրավորում ես, բայց քեզանից չեմ նեղանում:

- Ե՞րբ եմ քեզ վիրավորել:

- Հենց հիմա: Փաստորեն, հասկացնում ես, որ ես դերասան եմ. դերասանություն եմ անում:

- Սխալ ես հասկացել:

- Ո՞նց պիտի հասկանայի:

- Ուզում եմ ասեմ՝ կամ ընդհա՛նրապես չպիտի մարդկանց հետ անկեղծանաս, կամ էլ, որ անկեղծանում ես, չպիտի՛ վախենաս անկեղծանալուց:

- Եթե ինձ սխալ են հասկանում՝ ո՞նց չվախենամ:

- Հասկացվելու մասին ընդհա՛նրապես չպիտի մտածես:

- Դու չես ուզո՞ւմ, որ քեզ ճիշտ հասկանան:

- Իմ ի՞նչը ճիշտ հասկանան:

- Անկեղծությո՛ւնդ:

- Ես հազարից մեկ եմ անկեղծանում:

- Վերջին անգամ ե՞րբ ես անկեղծացել:

- Հենց հիմա:

- Հիմա անկե՞ղծ ես:

- Միանգամյան:

- Միանգամյանն ի՞նչ է:

- Միանգամյանը հայ ա: Ուզում եմ ասեմ՝ մի բուռ հայ ենք, իրար հետ որ անկեղծ չըլնենք՝ ո՞նց կըլնի:

- Կատակի ես վերածում:

- Իմիջիայլոց, կատակը հե՛չ վնաս չի:

- Ինչի՞ն վնաս չի:

- Անկեղծությանը:

- Ես ուզում եմ, որ ինձ ճիշտ հասկանան: Վա՞տ բան եմ ուզում,- հարցրեց Լիզան:

- Ո՞վ չի ուզում, որ իրան ճիշտ հասկանան: Ես է՛լ եմ ուզում:

- Իսկ եթե չեն հասկանո՞ւմ:

- Էդ արդեն դժբախտություն ա:

- Ես էլ հենց էդ դժբախտությունից եմ վախենում:

- Չհասկանալը չհասկացողի՛ համար ա դժբախտություն, ո՛չ թե՝ չհասկացվողի:

- Իսկ չհասկացվո՞ղը:

- Չհասկացվողը պիտի մտքինը պարզ ասի, որ հասկանան:

- Եթե պարզ ես ասում, բայց չեն հասկանո՞ւմ:

- Եթե էդքանից հետո էլ չեն հասկանում, էդ արդեն իրա՛նց դժբախտությունն ա:

-Շա՜տ ինքնավստահ ես:

- Ինքնավստահ չեմ. ուղղակի՝ ցույց եմ տալի, թե ինքնավստահ եմ:

- Այսինքն՝ դերասանություն ե՞ս անում:

- Համարյա:

- Բա ասում էիր՝ անկեղծ ես:

- Անցավ: Իմ անկեղծությունը մոմենտներով ա. հո չե՞ս կարա օրվա քսանչորս ժամն անկեղծ ըլնես:

- Կամ մի՛շտ են անկեղծ լինում, կամ՝ ընդհա՛նրապես չեն լինում:

- Ես հազարից մեկ եմ անկեղծանում:

- Մնացած ժամանակ քեզ կեղծո՞ւմ ես:

- Անկեղծի հակառակը կեղծը չի:

- Բա ի՞նչն է:

- Սովորական վիճակն ա: Անկեղծանալուց առաջ մտածում եմ՝ արժի՞ էս մարդու առաջ անկեղծանամ:

- Հիմա ինձ հետ անկե՞ղծ ես:

- Հա: Չես հավատո՞ւմ:

- Հավատում եմ: Այսինքն, ինձ հետ անկեղծանալուց առաջ էլ ե՞ս նախօրոք մտածել՝ արժի՞ անկեղծանամ, թե՝ չէ:

- Նախօրոք ոչ մի բան չեմ մտածել:

- Բա ասում ես՝ նախօրոք ես մտածում:

- Սովորաբար նախօրոք եմ մտածում, բայց քոնը սովորական դեպք չի:

- Ի՞նչ առումով սովորական դեպք չի:

- Նախ՝ դու սովորական մարդ չես:

- Հետո՞:

- Հետո էլ՝ դու որ իմ հետ անկեղծ ես, ես ո՞նց կարամ քո հետ անկեղծ չըլնեմ: Եթե դիմացինդ անկեղծ ա, դու ստիպված ես անկեղծանում. զենքերդ միանգամից ցած ես դնում, միանգամից հանձնվում ես:

- Ո՞ւմ ես հանձնվում:

- Դիմացինիդ: Ավելի ճիշտ՝ դիմացինիդ անկեղծությանը:

- Բարդ բաներ ես ասում:

- Բարդ չի: Եթե դիմացինդ անկեղծ ա, քո անկեղծ չըլնելը ստորության պես բան ա:

- Իսկական հոգեբան ես: Մազմանյանի դասերն իզուր չեն անցել:

- Մազմանյանի դասերին համարյա չեմ նստել:

- Հեչ չի զգացվում: Ասում ես՝ ինձ հետ անկե՞ղծ ես:

- Արդեն մի քանի անգամ էդ հարցիդ պատասխանեցի:

- Ո՞ր պահից սկսած հետս անկեղծացար:

- Կինոյի տնից սկսած:

- Որ հետեւիցս գալիս էի՞ր:

- Հա:

- Բայց էդ ժամանակ հետս չէիր էլ խոսում:

- Անկեղծությունը խոսալու հետ ոչ մի կապ չունի. կարող ա շատ խոսաս, բայց հեչ էլ անկեղծ չըլնես, ու ընդհակառակը՝ կարող ա ոչ մի բան չասես, բայց...

- Անկեղծ լռես:

- Ճիշտ գլխի ընկար:

- Անկեղծորե՞ն էիր լռում:

- Անկեղծորեն հետեւիցդ գալիս էի:

- Անկեղծորեն գա՞լը որն է,- ծիծաղեց Լիզան:

- Անկեղծորեն գալն է՛ն ա, որ ոտներդ իրանք իրանց գնում ու քեզ տանում են:

- Ինձ համար շատ մեծ պատիվ է,- ասաց Լիզան:

- Ի՞նչը,- հարցրի ես:

- Ինձ համար մեծ պատիվ է, որ սովորաբար հազարից մեկ ես անկեղծանում, բայց ինձ հետ անկեղծացար:

- Քեզանից վարակվեցի. դու որ հետս անկեղծ ես, ես ո՞նց անկեղծ չըլնեմ: Չնայած... երեւի զգացմունքի հարց է՛լ կա:

- Ի՞նչ զգացմունք:

- Զգացմունքդ որ խեղդում ա, շատ դեպքերում անկախ քեզանից ես անկեղծանում:

- Ի՞նչ զգացմունք,- նորից հարցրեց Լիզան:

- Մեկի հանդեպ որ անտարբեր չես, հետը շատ հեշտ ես անկեղծանում:

- Ի՞նչ մեկ:

- Կնոջ մասին ա խոսքը, ավելի ճիշտ՝ աղջկա:

- Վերջին անգամ ե՞րբ է պատահել:

- Ի՞նչն ա երբ պատահել:

- Որ անտարբեր չես էղել:

- Էսօր:

- Ժամը երկուսից առա՞ջ, թե՝ հետո:

- Արդեն ավելորդ հարցեր ես տալիս:

- Ի՞նչ իմաստով ավելորդ:

- Է՛ն իմաստով ավելորդ, որ հարցիդ պատասխանն ինձանից լավ գիտես: Լավ կըլնի՞, որ ես էլ քե՛զ էդ տեսակ հարցեր տամ:

- Շատ լավ կլինի: Տո՛ւր:

- Սովոր չեմ: Ո՞նց կարամ մարդուն ընե՛նց հարց տամ, որի պատասխանն արդեն գիտեմ:

- Պատասխանը ո՞րն է:

- Պարզ ա, որ դու էլ ի՛մ հանդեպ անտարբեր չես:

- Քեզ ո՞վ ասաց:

- Մազմանյանը:

- Ի՞նչ Մազմանյան:

- Հոգեբանությա՛ն:

- Բա ասում էիր՝ Մազմանյանի դասերից փախել ես:

- Սկզբի շրջանում նստում էի:

- Եթե մինչեւ վերջ նստեիր, պատկերացնում եմ՝ հիմա ինչե՜ր կասեիր:

- Ինչե՞ր կասեի:

- Կասեիր, որ ես քո հանդեպ անտարբեր չեմ, դրա՛ համար եմ անկեղծանում ու այսքան շատ խոսում:

- Խի հակառակն էլ ա՞ պատահում:

- Հակառակը ո՞րն է:

- Որ քիչ խոսաս:

- Արդեն վիրավորում ես:

- Վիրավորվեցի՞ր:

- Բնականաբար:

- Պատերազմո՛ւմ են վիրավորվում:

- Դա էլ է՞ Մազմանյանն ասել:

- Չէ. էդ մեկը Լեւոն Ներսիսյանն ա ասել:

- Հիշեցի. դա ի՛ր խոսքն է: Լավ չի:

- Ի՞նչը լավ չի:

- Ուրիշների ասածները կրկնելը: